|
Geschreven door Sven "Wheelieking" Kleijn
|
|
Tuesday 01 September 2009 |
|
Mailtje, belletje, terugbellen en gaaaaaaaannnnnn!!!
Begin dit jaar ging de Ducati Streetfighter aan onze neus voorbij omdat er iets fout ging met mijn mailverkeer. Toen het dan eindelijk goed ging bleek de Ducati Streetfighter volledig bezet te zijn tot eind september. Maar ineens was daar het verlossende mailtje dat Ducati een tweede Streetfighter in zou gaan zetten. Jiha ergens in juli zouden we dan toch nog in de zomer de Ducati Streetfighter kunnen testen. Maar na twee afzeggingen van twee andere motormerken kreeg ik daar bovenop nog eens mailtje dat ook deze Ducati Streetfighter schade had. Wachten, wachten en nog eens wachten en toen was daar ineens eind augustus een belletje dat ie morgen helemaal Spic&Span klaar stond bij Ducati Zaltbommel. Direct heb ik Sven gebeld en na het ophalen mocht hij hem meteen meenemen, graag zelfs want later bleek ik de lachende derde (Jefim heeft er ook nog twee dagen op gereden). Tering wat kan die Sven rijden zeg, de foto's spreken weer voor zich denk ik, maar het meest gelachen heb ik nog om Sven zijn jarenlange kritiek op Ducati en dat kreeg hij uiteraard hard en vooral erg ver onder zijn neus gewreven... (Tekst: Daan)
 
Vrouwenlogica+de wraak van een Duc=pijnlijke ballen!
Waar moet je beginnen als je een fiets krijgt waar je sprakeloos van wordt? Moeilijk verhaal dus. Om toch een begin te maken kan ik zeggen dat ik van Daan wist dat de Ducati Streetfighter er al een tijdje aan zat te komen om te testen. De eerste datum werd uitgesteld vanwege schade, en de tweede was mij onbekend (mij ook want ik werd plotseling gebeld dat ie klaar stond, Daan). Ik had de KTM Super Duke R nog maar net terug gebracht toen Daan me al belde om te vertellen dat de Duc pronto kon worden opgehaald. Samen met mijn vriendin reed ik dan ook direct richting Leiden om de Streetfighter op te halen. Onderweg vertel ik alvast dat dit toch wel een heel speciale fiets is en dat de kans dat je hem in het wild (dus op straat) tegenkomt heel erg klein is. Onderweg komen bij mijn vriendin toch vragen boven. De eerste is: "Jij vind Ducati toch helemaal kut?" Ik probeer me er snel vanaf te maken door te zeggen dat ik hoop dat hij heel blijft onderweg terug. Maar dan komt de tweede: "Waarom neem je dat ding mee dan als je weet dat hij toch stuk gaat?" En dan word het moeilijk. Ik zal hier dus moeten toegeven dat ik ben gevallen voor het design van de Streetfighter, en dat het me niet meer kan schelen of dat ding nou stuk gaat of niet. Jarenlang heb ik afgegeven op fietsen van de Ducati-familie puur en alleen omdat het altijd racers waren die werden bereden door mensen die ik met mijn Bandit "Streetfighter" het snot voor de ogen reed. En mocht de eerste optie niet lukken dan kwam ik ze vast en zeker halverwege tegen met pech.
DDD=Dikke Dure Duc
Maar nu is alles anders. We praten nu ineens over een Streetfighter ipv. een Racer. Dus we hebben het over iets nieuws. Het is dan wel een Ducati Stukgaatie of anders wel een KaDucie, toch is dit een Streetfighter met een sterrenstatus. Dus opzij met alle vooroordelen en knallen met dat ding. We komen de straat inrijden bij Daan en zoals afgesproken staat de Duc met een volle tank klaar voor zijn nieuwe testrijder. Wat een ongelofelijk mooie Naked staat er op mij te wachten, en wat een eer om deze dure dikke fiets te mogen testen. Over het design van Ducati valt niet te twisten, dat zit gewoon goed. Of je nou smaak hebt of niet dit is zoals het moet gebeuren. Echt alles is vet aan de Duc. Hij is kort, gedrongen, smal en hij heeft status en uitstraling. Wat wil je nog meer? Het antwoord op die vraag is simpel: "POWER!!!" Dat wil je van zo'n ding. Veel Naked Bikes missen juist dit maar deze Ducati heeft er genoeg van. Van Leiden terug naar Zaandam mag je over de A10-west niet harder dan 80 km/u en in zijn 6de versnelling is dat met deze Duc niet te doen. Met 2,5 duizend toeren plof ik met een snelheid van 82 km/u over de A10, en zo hier en daar geeft de Duc een plof teveel en dan staat er gelijk 100 km/u op de teller. Terug naar z'n 5 heeft niet veel effect en eenmaal in zijn 4 kunnen we eindelijk de 80 km/u netjes aan blijven houden.
200 op het achterwiel
Eenmaal over het langzame deel van de A10-west heen mag het gelukkig weer wat sneller, en op 1 wiel vervolgen we onze weg richting de 100 km/u en ver daar voorbij. Deze fiets doet wat mijn R1 al jaren met me doet. Hij trekt de armen uit mijn donder en laat absoluut niet met zich sollen. En het houdt niet op ook!!! Als er 200 km/u op de klok staat en ik een kleine hobbel in de weg tegenkom zakt het achterwiel van de Duc netjes met de weg mee maar kiest het voorwiel zijn eigen weg. Deze blijft niet op de oude hoogte doorgaan maar gaat zelfs voor nog grotere hoogte. 200-plus op 1 wiel is geen optie voor deze Duc, je krijgt het er gewoon standaard bij. Net als de traction-control die je in 8 standen kan instellen. Lijkt me zeer welkom als het eens wat minder mooi weer is in dit land.
Patsers (Sven en de Streetfighter)
Inmiddels ben ik bijna thuis en ik hoef alleen nog maar rechtsaf te slaan, maar we gaan eerst rechtdoor om de Duc even te showen bij mijn ouders. Die waren onder de indruk en zelfs mijn vader kon zich helemaal vinden in de sound, zithouding en de looks van de Duc. Mijn moeder zag de bui al hangen en koos voor de optie om mij mee te geven het hele spul aub. weer netjes in te leveren. Van mijn ouders vertrok ik naar mijn oudere en daarna jongere broer die stuk voor stuk ook voor de bijl gingen voor het design van de Duc. Het lijkt erop dat deze Duc bij iedereen wat los maakt. En omdat ik nou eenmaal een patser ben laat ik hem ook nog eens zien bij een goeie vriend van mij die op zijn beurt gelijk zijn vader gaat halen om de Duc ook aan hem te laten zien. Ook hij keurt de Ducati goed waarna ik eindelijk mijn weg vervolg richting huis. Eenmaal aangekomen in mijn straat word ik opgewacht door de buren die de Duc al hoorden aankomen. Zelfs met standaard uitlaatdempers is er genoeg reden om even buiten te gaan kijken waarom de glazen bijna van de tafel aftrillen. En jawel hoor ook de buren en de mensen die daarnaast wonen keuren stuk voor stuk de Ducati goed, en pas als de Duc binnen staat wordt het weer wat rustig in de straat. Voor zover de eerste dag met de Ducati. Morgen ga ik weer verder showen.
Gebruikt worden door Sven
Het is zaterdag en ik ben vroeg wakker. Ik haal de Duc uit de garage en rij rustig naar een dijkweg toe om hem eens stevig te gaan gebruiken. Onderweg word er om de zoveel tijd een duim in de lucht gegooid door automobilisten die duidelijk tevreden zijn met de looks van de Duc. Ik ben het met ze eens en zou willen dat de motor onder mijn kont ook echt van mij was, maar dat is helaas niet zo. Eenmaal op de dijk gaat het gas erop en schroeven we het tempo steeds verder op. De Duc laat zich niet makkelijk rijden. Het kan allemaal verschrikkelijk hard maar zeker niet zonder slag of stoot. Zo komt het wel eens voor dat de Duc zich behoorlijk verslikt als het gas er vol opgaat. Ook zat ik diverse keren net niet helemaal in zijn tweede versnelling (overkwam mij ook, Daan). Kan natuurlijk aan mij liggen maar met andere testmotoren in het afgelopen jaar heb ik dat nooit gehad. Dus bij deze geef ik de Duc de schuld. Het is weer iets waar je op moet letten.
Verder loopt de Duc als een beest. Zeker in het hogere toerengebied is er genoeg power om de Duc met snelheden van ver boven de 150 nog op 1 wiel te krijgen. En als je dan nog even aan het gas blijft hangen is 220 op 1 wiel al snel werkelijkheid. En hét kan nog harder als je zou willen. Ik vond het wel weer even genoeg en ging even ergens een broodje halen. Met de Duc in het zicht zit ik lekker te eten maar al snel is de Duc uit het zicht. De 1 na de ander stopt om de Duc even beter te bekijken en binnen 5 minuten staat er een hele groep mensen omheen.
Snoeihard!
Tijd om de Duc uit het zicht te halen en weer te gaan knallen. Ik start de Duc met de koppeling alvast ingeknepen. Want in zijn vrij met de koppeling los klinkt de Duc alsof hij elk momment vast gaat lopen. Met de koppeling in is het geluid iets minder vreselijk maar ook dan nog zie ik heel wat mensen even vreemd opkijken. Het is zoals het is en het hoort erbij. Die dingen klinken allemaal zo. Ik neem de slingerweg richting huis en kom ook op de terugweg dezelfde 'punten' tegen. Het is gewoon hard werken om snoeihard te rijden. Opperste concentratie is geboden maar dan gaat het ook wel echt héél erg hard. Heerlijk die klappen onder je reet. Het is echt een kwestie van grote klappen snel thuis. En eenmaal thuis plof ik moe maar voldaan in de bank. Wat een beest deze Ducati Streetfighter!
DTC=Ducati Total Castration
Ik heb me inmiddels wat verder verdiept in de Duc en kom erachter dat het traction-control (=DTC=Dynamic Traction Control) de boosdoener is voor het verslikken van de Duc. Ik heb het op alle standen aan gehad (stand 1 is voor profi's en stand 8 voor beginners) en het lijkt er in eerste instantie op dat het DTC niet meer is dan een knipperend lampje op het dashboard. Maar als ik later over een verkeersdrempel heen rijdt met het DTC op "On" en het voorwiel lekker los laat komen gooit de Duc het vermogen er in één keer helemaal af. Ik schiet een eind naar voren over de buddy en kom niet geheel prettig met mijn ballen tegen de tank tot stilstand. Ik stop om even bij te komen en schakel het DTC weer uit (toen ik 'm ophaalde bij Daan heb ik 'm direct uitgezet). Daarna rij ik terug en neem de drempel opnieuw en zet de Duc weer op het achterwiel. En.... deze keer gaat het perfect. Het DTC komt er dus wel erg hard in (op het achterwiel rijdend wel ja, red.), en op die manier wil ik het niet hebben. Het is natuurlijk helemaal te gek om te vertellen dat er traction-control op deze Duc zit en dat je het in 8 standen kan stellen, maar als je het zoals ik altijd uit heb staan dan heeft het natuurlijk niet veel zin.
Het was gelukkig drie dagen heel erg mooi weer dus heb ik niet de mogelijkheid gehad om het te testen in de regen. Daan heeft het wel in de regen kunnen testen - hij heeft met 140 km/u het gas vol open gegooid op de snelweg met traction control in stand 5 en het greep netjes in - en volgens hem werkt het perfect. Maar ik denk niet dat het wat is voor mensen die het dtc niet gewent zijn. Stel dat de Duc in een bocht een stapje opzij zet en dan het hele vermogen eraf gooit dan denk ik dat je er alsnog afgaat. Gewoon omdat je zoiets helemaal niet verwacht. Dus dit Ducati Total Castration-systeem mag er van mij vanaf. Waar DDA voor staat heb ik even op moeten zoeken maar het komt erop neer dat het van alles bijhoudt. Van rondetijden tot gasstand en de mate waarin de DTC heeft ingegrepen. Hoe je dat vervolgens kan uitlezen thuis is mij weer een raadsel maar buiten dat zit ik er eigenlijk ook niet echt op te wachten. Naast het DTC heb ik ook wat lopen spelen met de rondetijden. En wat ik wel grappig vind is dat als je door de rondetijden heen scrolt dan gaan de controlelampjes knipperen bij de snelste ronde. Leuk maar verder niet iets waar je echt wat aan hebt op straat.
Sven wil er 1-tje
Lang verhaal kort: als je de Duc start klinkt hij alsof hij elk moment kan vastlopen. Als je met de Duc rijdt moet je goed opletten dat je niet een klein foutje maakt want ik garandeer je dat je eraf ligt (vandaar die eerdere schades, red). Daar waar bv. de KTM Super Duke R uitnodigt om harder te gaan rijden of om een beetje te gaan spelen is het bij de Duc opletten geblazen. En daar waar elke andere motor als nieuw klinkt heb je bij de Duc het gevoel dat je hem zo weer de werkplaats ik kan rijden. De Duc is erg kort en gedrongen wat stoppies en wheelies tot een gevaarlijk spelletje maakt. Iets teveel voor of achterover en de pret is over. Toch krijg je na het lezen van mijn verhaal een beetje een rare smaak in de mond. Ik ben misschien toch altijd wat te negatief ingesteld geweest als het om een Duc gaat. En zelfs met die negatieve instelling kan ik niet anders zeggen dat als ik het geld zou hebben stond er morgen al 1-tje in de garage. Maar dan wel met alle DTC, DDA en andere troep uitgeschakeld.
Verder wil ik nog kwijt dat ik het design van de Duc WAANZINNIG mooi vind en dat werkelijk elk onderdeel van dit beest er vet uitziet. Alles bij elkaar klopt het gewoon. Echt weer die Italiaanen die dat zo mooi kunnen maken. Nu alleen nog Honda-kwaliteit garanderen en ik ga ervoor sparen. Want met een gereden topsnelheid van 280 km/u op teller en een sterk gevoel van nog steeds gas over hebben is dit de fiets waar ik al jaren van droom.
Tekst: Sven "Wheelieking" Kleijn
Foto's: Ducati Press/Daan van der Keur
|
